Ένα dōjō δεν είναι φτιαγμένο για να παρηγορεί τους δυνατούς......

Ένα dōjō δεν είναι φτιαγμένο για να παρηγορεί τους δυνατούς. Είναι κατασκευασμένο για να μεταμορφώνει τους μη δοκιμασμένους.

Ο Hatsumi Sōke μας θύμιζε παντα, ότι κάθε πολεμιστής ξεκινά από την άκρη άγνωστων νερών, κοιτάζοντας σε βάθη που δεν μπορούν ακόμη να πλοηγηθούν. Αυτοί που «δεν μπορούν να κολυμπήσουν» δεν είναι οι πιο αδύναμοι, είναι απλώς αυτοί που στέκονται στο κατώφλι της μεταμόρφωσης.

Στο budō, η είσοδος στο dōjō είναι το να μπαίνεις σε αυτήν την πισίνα. Το σοκ της πρώτης πτώσης. Η ανάσα πιάστηκε στο στήθος.
Ο πανικός πριν από την τεχνική γίνεται ένστικτο. Εδώ ξεκινά πραγματικά η εκπαίδευση. Όχι στη μαεστρία, αλλά στην επιβίωση.
Όχι με αυτοπεποίθηση, αλλά με ταπεινότητα.

Ένας καλός δάσκαλος δεν ρίχνει τους μαθητές στα βαθιά για να πνιγούν. Τους διδάσκουν πώς να αναπνέουν κάτω από το νερό.
Πώς να κινηθείτε μέσα από τον φόβο. Πώς να αφήσετε το νερό να τα διαμορφώσει αντί να τα καταπιεί.

Γιατί κάποια μέρα, εκείνοι που κάποτε πάλευαν απλώς να επιπλεύσουν θα γλιστρήσουν αβίαστα μέσα στο χάος.
Θα κινηθούν μέσα από τη σύγκρουση σαν ρεύματα, αδιάσπαστα και ρευστά. Θα γίνουν παραδείγματα του τι συμβαίνει όταν ένα άτομο αρνείται να υποχωρήσει από το άγνωστο.

Το dōjō είναι η πισίνα. Η προπόνηση είναι το νερό. Και κάθε πολεμιστής ξεκινά μαθαίνοντας όχι πώς να κυριαρχεί πάνω του, αλλά πώς να υψώνεται μέσα του.